Sister of Repration (ISR)

The Brief History of the Congregation

ISRThe Institute of the Sisters of Reparation, dedicated to the Sacred Heart of Jesus and the Immaculate Heart of Mary, was founded by Fr. Charles Salerio of the Pontifical Institute of Foreign Missions (PIME) and Mother Caroline Orsenigo on 2 October 1859 in Milan, Italy.

The intention was that due to the war at that time between Italy and Austria the morality of the young girls and their state of lives were on the decline to destruction. Therefore, Fr. Charles Salerio wanted to restore the lives of those girls and save their souls. Besides, he had a strong will to do reparation for one’s own sins, for the sins of all humankind and for the sins committed against the Blessed Sacrament.

Our Founder Fr. Charles Salerio was ordained a priest on 25 March 1850 and he was sent to the mission in Oceania with four companions in the year 1852. After a few years, on account of his tremendous illness, he was asked to leave his mission and to return to his homeland. Fr. Charles Selerio arrived at Milan on June 8, 1856.

After returning from Oceania he realized that his mission was not in a foreign land, to evangelize the most distant unknown and neglected brothers who have not encountered God, but in his own motherland where many souls needed the mercy of God for their salvation. He saw the unpleasant situation in Milan, which moved him very much. His zealous heart was burning to save the souls of the poor, the infidels and the abandoned souls specially the moral decline of young girls. His aim was to share with the Saviour in the great task of the salvation of the world, under the protection of the Immaculate Heart of Mary. Thus all souls, especially those most forlorn and despised, would become the object of the dedication of his socitey. On 15 December 1857, Father Charles Salerio met his friend Don Giovanni Riboldi, who fully approved his project and introduced to him a group of ladies who had started to do charitable work in the Parish of St. Mark under his direction with Caroline Orsenigo, their group leader. Through the mediation of her Parish Priest, Caroline Orsenigo thus had chance to contact Fr. Charles Salerio.

One day in 1858, Caroline and Fr. Charles Salerio met for the first time and they realized that they had in common a great love for Jesus and for the Blessed Virgin, and were affected by the ruin of society. And since both of them had a strong desire of bringing souls to God and in order to prevent corruption Fr. Charles Salerio decided to found a new institute.

Thus, after crossing many trials, passing through various obstacles there came into existence a new society dedicated their lives to the Sacred Heart of Jesus and the Immaculate Heart of Mary. The date chosen was 2 October 1859, the Feast of Guardian Angels to whom Fr. Charles Salerio always had special devotion. This is the birthday of our Institute when his first four daughters (Caroline Orsenigo, Mary Angelina Arnaboldi, Rosa Molacchi and Teresa Tatti) knelt before an image of Our Lady of Sorrows and vowed themselves to the work of reparation in the hand of Fr. Charles Salerio.

In March 1860, the founder himself went to Rome and had an audience with His Holiness pius IX who graciously granted his angust blessing and approbation to the new Institute.

Perpetual Adoration was commenced after the blessing of the chapel took place in Milan on 15 October 1864. From then on each one of the Sisters of Reparations take turn and spend an hour in each day for adoring the Lord Jesus in the Blessed Sacrament.

While the new institute of Milan was already settled in its work, in Venice, Anne Mary Marovich, the famous Venetian writer and artist together with Msgr. Daniel Canal, a professor of science and arts, and also her tutor, founded an institute in 1862. Thus on 21 November 1864, 8 virgins received the religious habit and made their vows in the hand of Msgr. Daniel Canal. The name of the Institute was called “Reparatrix of the Most Sacred Heart of Jesus” and their house was called “Holy Family”. The intention was to help unfortunate ladies, especially young women who, coming out of prison, would find heither welcome nor support, and also those who were in danger for their life, to give them a warm welcome under the care of the Mother. After a few years, having heard about the institute of Milan, she felt a great longing to meet the founder and to visit the “House of Nazareth”.

On 15 October 1864, when the blessing of the chapel took place in Milan, the two founders could meet and discuss together. Since, the two institutions were almost identical in nature and in the spirit which inspired them, both of them agreed that the glory of God wanted their union in order to accomplish the mission of charity which motivated them. In january 1868, the Superior of the Pious Ladies of Malan came to Venice. As soon as Mother Annemary Marovich met Mother caroline Orsenigo she knelt and humbly begged to be accepted as one of her daughter. In October 1868, Mother Marovich, the foundress and her companions Joined the interwoven the destinies of these three noble souls, Fr. Carlo Salerio, Mother Carolina Osenigo and Mother Anne Mary Marovich, just as three rivers flowing in the same direction are destined to meet and discharge their waters from one same outlet.

According to the Spirit that burned in the heart of the Founder, the Institute of the Sisters of Reparation which was founded in Milan, Italy today is giving service to the Church, praising the glory of God and dedicating themselves for the salvation of souls in many other countries : Myanmr (1895), Brazil (1966), Philippines (2002), Australia (2005), and Papua New Guinea(2005).

The Generalate of the Institute of the Sisters of Reparation is in Milan, Italy and the present General Superior is Mother Cristina Magatti.

THE ARRIVAL OF THE MISSIONARY SISTERS IN MYANMAR

When Rocco Tornatore was the Vicar Apostolate of Taungngu Diocese, he realized that it was in great need of the General Superior of the Institute of the Sisters of Reparation (daughter of Fr. Charles Salerio) in Milan, Italy and requested to send some Sisters who were strong, self-giving and very zealous for the mission.

According to the request of Msgr. Rocco Tornatore (Bishop of Taungngu, Myanmar) and with the encourangement from the PIME Superior and Andrea Carlo Ferrari (Cardinal of Milan) Mother General Angelina Arnaboldi was moved to select (6) Sisters who were most fervent for the mission work and sent them to Myanmar.

They arrived in Yangon, Myanmar on 27th October 1895 with Fr. Paulo Manna (PIME). From Yangon they arrived to Taungngu by train.

From then on until now the Institute of the Sisters of Reparation dedicate themselves for the salvation of souls and for the development of the mission in Myanmar.

The Regionalate of the Institute of the Sisters of Reparation in Myanmar is St. Joseph Convent, Taungngu and the present Regional Superior is Mother Simplicia Ah Ei.

OUR MOTTO Redemption through Love

“IN CHARITATE REDEMPTIO” (Redemption through Love). Redemption is possible only through love. The Redemption is the story of the love of the Blessed Trinity that manifested in the person of Jesus Christ. Our spirit of reparation is always in union with Christ, the sole Reparator, who regained and renewed the whole creation and drew all men into the bosom of the Father.

The spirit of Reparation, the charism of the Sisters of Reparation, an aspect of Jesus’ life, was given through the intermediaries of the founders, to make amends for sins through the worship of the Eucharist and to make reparation to the Sacred Heart of Jesus and the Immaculate Heart of Mary, with the aim of furthering the glory of God, the sanctification of its members and the salvation of souls. This is based on the greatest commandments: love of God and love of neighbour.

Our General objective:

The Sisters of Reparation consecrated to the Sacred Heart of Jesus and the Immaculate Heart of Mary, dedicate themselves to the Church, by living the life-style of Reparation, imitating Jesus in His kenosis, and offer themselves as victims, to atone for the sins of humankind, and help the Christian restoration of society, above all assisting those most forlorn and despised by society in the Mission.

Specific objectives:
  • To participate in the mission of Jesus and in the Church through the offering of oneself as victim.
  • To get involved in various services of charity for the greater glory of God, the sanctification of its members and the salvation of souls.
  • To atone for the offenses made to God through the adoration of the Blessed Sacrament and to pray for the conversion of sinners.

ဆပ္ေျဖျခင္းအသင္းဂိုဏ္းအေၾကာင္း အက်ဥ္းခ်ဳပ္

သခင္ေယဇူး၏ ေရႊႏွလံုးေတာ္ႏွင့္ မယ္ေတာ္သခင္မ၏ သန္႔ရွင္းျဖဴစင္ေသာ ႏွလံုးေတာ္ထံ အပ္ႏွံပူေဇာ္ထားေသာ ဆပ္ေျဖျခင္း သီလရွင္အသင္းဂုိဏ္းကို ပီေမ သာသနာျပဳဂုိဏ္း၀င္ ဖာသာရ္ခ်ားလ္(စ္) ဆာေလးရီယို (Father Charles Salerio) ႏွင့္ မာသာရ္ ေမရီကယ္႐ုိလိုင္း ေအာ့ေစး နီဂုိ (Mother Mary Caroline Orsenigo) တို႔မွ ၁၈၅၉ ခုႏွစ္၊ ေအာက္တုိဘာလ ၂-ရက္ေန႔တြင္အီတလီႏုိင္ငံ၊ မီလန္ၿမိဳ႕၌တည္ေထာင္ ခဲ့ပါသည္။

ဆပ္ေျဖျခင္းသီလရွင္ဂုိဏ္းကုိ တည္ေထာင္ရျခင္း၏ ရည္ရြယ္ခ်က္မွာ ထုိ အခ်ိန္က စစ္၏ဂယက္႐ုိက္မႈေၾကာင့္ အမ်ဳိးသမီးငယ္ေလးမ်ား၏ အက်င့္စာရိတၱ၊ သူတို႔၏ ဘ၀အေျခအေနမွာ ယုိယြင္း ပ်က္စီးျခင္းႏွင့္ ရင္ဆိုင္ေနၾကရသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဖာသာရ္ ခ်ားလ္(စ္)ဆာေလးရီယုိသည္ ထိုသုိ႔ေသာ မိန္းကေလးမ်ား၏ဘ၀ကို ျပန္လည္ထူေထာင္ ေပးလိုၿပီး ၎င္းတို႔၏ ၀ိညာဥ္မ်ား ကယ္တင္ျခင္း ရရွိေစလိုသည္။ ထို႔ျပင္ မိမိကိုယ္တိုင္ျပဳမိ ေသာ အျပစ္မ်ား၊ လူသားအားလံုး၏ အျပစ္မ်ားႏွင့္ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ စကၠရမင္တူးအား ထိခိုက္ေစာ္ကားေသာအျပစ္မ်ားအတြက္ ဆပ္ေျဖျခင္းအမႈကို ျပဳလိုျခင္းေၾကာင့္ ဆပ္ေျဖ ျခင္း သီလရွင္အသင္းဂုိဏ္းကို တည္ေထာင္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

အသင္းဂုိဏ္းတည္ေထာင္သူ ဖာသာရ္ခ်ားလ္(စ္)ဆာေလးရိယုိ သည္ ၁၈၅၀ ခုႏွစ္၊ ေမလ ၂၅-ရက္၌ ရဟန္းသိကၡာခံယူခဲ့ၿပီး ၁၈၅၂ ခုႏွစ္တြင္ အိုဆီးနီးယားကြၽန္း (Oceania) သို႔ သာသနာျပဳရန္ အေဖာ္ေလးပါးႏွင့္အတူ ထြက္ခြာသြားခဲ့သည္။ သာသနာ နယ္သုိ႔ေရာက္ၿပီး ႏွစ္အနည္းငယ္ၾကာေသာ္ ျပင္းထံစြာေရာဂါေ၀ဒနာခံစားရၿပီး သက္ဆုိင္ ရာ အႀကီးအကဲ၏ ျပန္လည္ေခၚယူျခင္းကိုခံရသည္။ ၁၈၅၆ ခုႏွစ္၊ ဇြန္လ ၈-ရက္ေန႔တြင္ မီလန္ၿမိဳ႕သုိ႔ ျပန္လည္ေရာက္ရွိခဲ့သည္။

အုိဆီးနီးယားကြၽန္းမွ မိမိႏိုင္ငံသုိ႔ ျပန္ေရာက္လာေသာအခါ မိမိသည္ ရပ္ေ၀း နယ္ျခားသြားၿပီး ဘုရားအေၾကာင္း မၾကားသိရေသးေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ား၊ စြန္႔ပစ္ျခင္းခံေန ရေသာလူသားမ်ားအတြက္ သာသနာျပဳရန္ မဟုတ္ဘဲ မိမိ၏ႏုိင္ငံတြင္ ကယ္တင္ျခင္း အတြက္၊ ဘုရားရွင္၏ အၾကင္နာ ေမတၲာ လုိအပ္ေနသူမ်ားအတြက္ သာသနာျပဳရန္သာ ျဖစ္ေၾကာင္း သိျမင္လာခဲ့ရသည္။ စစ္ေဘးဒဏ္ေၾကာင့္ အဘက္ဘက္တြင္ ပ်က္စီး ယုိယြင္းေနေသာ မီလန္ၿမိဳ႕အေျခအေနကုိ ျမင္ရေသာအခါ ဖာသာရ္ ခ်ားလ္(စ္) ဆာေလး ရိယုိ၏ ႏွလုံးသားသည္ အလြန္ထိခုိက္နာၾကင္စြာ ခံစားခဲ့ရသည္။ ဆင္းရဲသားမ်ား၊ စြန္႔ပစ္ျခင္းခံေနရေသာ ၀ိညာဥ္မ်ား၊ အထူးသျဖင့္ အက်င့္စာရိတၲယုိယြင္းေနေသာ အမ်ိဳး သမီးငယ္မ်ား၏ ၀ိညာဥ္ကိုကယ္တင္လုိေသာ ဆႏၵသည္ ဖာသာရ္ ခ်ားလ္(စ္) ဆာေလး ရီယုိ၏ ႏွလုံးသား၌ ေတာက္ေလာင္လ်က္ရိွ၏။ သူ၏ ရည္ရြယ္ခ်က္ကား သန္႔ရွင္းျဖဴစင္ ေသာ မယ္ေတာ္၏ ေစာင္မမႈေအာက္၌ မိမိကုိယ္ကို ယဇ္ေကာင္ပမာ ဆက္ကပ္ၿပီး လူသားမ်ား၏အျပစ္အတြက္ အထူးသျဖင့္ ခုိကုိးရာမဲ့ၿပီး လူ႔အဖြဲ႔အစည္း ၏ အထင္ေသး အျမင္ေသးခံရေသာ လူသားမ်ားအတြက္ ကယ္တင္ရွင္ႏွင့္အတူ ပူးေပါင္းၿပီး ကယ္တင္ ျခင္း လုပ္ငန္းႀကီးတြင္ ပါ၀င္ရန္ျဖစ္သည္။

ထို႔ေၾကာင့္ ၁၈၅၇ ခုႏွစ္တြင္ ဖာသာရ္ ခ်ားလ္(စ္) ဆာေလးရိယုိသည္ မိမိ ၏မိတ္ေဆြျဖစ္သူ ဖာသာရ္ ဂြၽန္ရီေဘာလ္ဒီ (Fr.John Riboldi) ႏွင့္ ေတြ႕ဆံုၿပီး ၎င္း၏ ရည္ရြယ္ခ်က္အေၾကာင္းေျပာခဲ့သည္။ Fr. Riboldi သည္ ဖာသာရ္ ခ်ားလ္(စ္) ဆာေလး ရီယုိ၏ ရည္ရြယ္ခ်က္ကို အျပည့္အ၀ေထာက္ခံၿပီး St.Mark သာသနာအုပ္စုတြင္ က႐ုဏာေရးလုပ္ ငန္းကို ေစတနာထက္သန္စြာ လုပ္ကုိင္ေနေသာ အမ်ဳိးသမီးတစ္စုႏွင့္ မိတ္ဆက္ေပးခဲ့သည္။ ၄င္းအဖဲြ႕ကို ဦးေဆာင္သူမွာ ေက်ာင္းဆရာမေလး ကယ္႐ုိလုိင္း ေအာ့ေစးနီဂုိ ျဖစ္သည္။ ထုိေက်ာင္းထုိင္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးမွတဆင့္ ကယ္႐ုိလုိင္းေအာ့ ေစးနီဂုိႏွင့္ ဖာသာရ္ ခ်ားလ္(စ္)ဆာေလးရီယုိတုိ႔ ေတြ႔ဆုံရန္ အခြင့္အလမ္းရရွိခဲ့ၾကသည္။

ဤသို႔ျဖင့္ ၁၈၅၈ ခုႏွစ္၊ ဇူလုိင္လတြင္ Fr. Charles Salerio ႏွင့္ Caroline Orsenigo တုိ႔ ႏွစ္ဦး ပထမဆံုးအႀကိမ္ေတြ႕ဆံုခဲ့ၾကၿပီး တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး ရည္ရြယ္ခ်က္၊ သေဘာထားမ်ား ေဆြးေႏြးခဲ့ၾကသည္။ ႏွစ္ဦးလုံးတူညီေသာအခ်က္ကား ေယဇူးသခင္ႏွင့္ အမိမယ္ေတာ္ကို အလြန္ ခ်စ္ျမတ္ႏုိးျခင္းႏွင့္ ကုိယ္က်င့္တရားပ်က္စီးယုိယြင္းေနေသာ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းအတြက္ အလြန္စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ ထုိပ်က္စီး ယုိယြင္း မႈကို ကာကြယ္ေပးလုိျခင္းႏွင့္ ၀ိညာဥ္မ်ားကို ဘုရားထံ ပို႔ေဆာင္လုိေသာ ဆႏၵျပင္းျပျခင္း ေၾကာင့္ ဖာသာရ္ခ်ားလ္(စ္)ဆာေလးရိယိုသည္ အသင္းဂုိဏ္း အသစ္တစ္ခုကို ဖြဲ႔စည္း တည္ေထာင္ရန္ ဆုံးျဖတ္လုိက္သည္။ ဆုံးျဖတ္ခ်က္အတုိင္း သခင္ေယဇူး၏ ေရႊႏွလံုး ေတာ္ႏွင့္ မယ္ေတာ္သခင္မ၏ သန္႔ရွင္းျဖဴစင္ေသာ ႏွလံုးေတာ္ထံ မိမိတုိ႔၏ ဘ၀ကို အပ္ႏွံပူေဇာ္ေသာ အဖြဲ႕အစည္းအသစ္တစ္ခု ျဖစ္ေပၚလာခဲ့သည္။ ေရြးခ်ယ္ တည္ေထာင္ ခဲ့ေသာ ေန႔ရက္ကား ၁၈၅၉ ခုႏွစ္၊ ေအာက္တုိဘာလ ၂-ရက္ ဖာသာရ္ခ်ားလ္(စ္) ဆာေလးရီယိုအထူးသဒၵါ ၾကည္ညိဳေသာ ကုိယ္ေစာင့္သိၾကားမ်ားပြဲေန႔ ျဖစ္သည္။ ထုိေန႔ သည္ အသင္းဂုိဏ္း ေမြးဖြား သန္႔စင္ေသာေန႔ျဖစ္ၿပီး သမီးေတာ္(၄)ပါးျဖစ္ေသာ ကယ္႐ုိ လုိင္း၊ ေမရီအန္း ေဂ်လီးနာ အနာေဘာဒီ၊ ေရာဇာ ေမာ္လားခ်ီႏွင့္ ထေရးဇာ ဂက္တီတုိ႔ သည္ ၀မ္းနည္း ေၾကကြဲျခင္းမယ္ေတာ္၏ ႐ုပ္ထုေရွ႕၌ ကုိယ္ေတာ္ျမတ္ စကၠရမင္တူးကို ၀တ္ျပဳ ကိုးကြယ္ျခင္းျဖင့္ ခရစ္ေတာ္ႏွင့္အတူ ကယ္တင္ျခင္း လုပ္ငန္းတြင္ ပူးေပါင္း ပါ၀င္ရန္ ဖာသာရ္ခ်ားလ္(စ္) ဆာေလးရီယုိ၏ လက္ေတာ္တြင္ သစၥာသုံးပါးကို ခံယူခဲ့ ၾကေလသည္။ ေခတ္၏အေျခအေန အရ သီလရွင္ဟု မေခၚေသးဘဲ ဘုရား တရား ၾကည္ညဳိေသာ ဆပ္ေျဖျခင္း၏ အမ်ိဳးသမီးမ်ား (Pious Ladies of Reparation) ဟုေခၚခဲ့ၿပီး ေနထုိင္ရာေက်ာင္းကိုလည္း နာဇရက္အိမ္ (House of Nazareth) ဟုေခၚခဲ့သည္။

ဖာသာရ္ ခ်ားလ္(စ္)ဆာေလးရီယိုသည္ ၁၈၆၀ ခုႏွစ္တြင္ ေရာမသုိ႔သြား ေရာက္ ၿပီး ရဟန္းမင္းႀကီး န၀မေျမာက္ ပီအူးႏွင့္ေတြ႕ဆံု၍ မိမိ အသင္းဂုိဏ္း အသစ္အတြက္ အတည္ျပဳခ်က္ႏွင့္အတူ ေကာင္းႀကီး မဂၤလာကို ရယူခဲ့သည္။

၁၈၆၄ ခုႏွစ္၊ ေအာက္တုိဘာလ ၁၅-ရက္ေန႔မွစ၍ မီလန္ၿမိဳ႕ရိွ ဘုရား ေက်ာင္းေဆာင္သစ္ ေကာင္းႀကီးေပးၿပီးေနာက္တြင္ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ စကၠရမင္တူးကို အဆက္မျပတ္ ၀တ္ျပဳကိုးကြယ္ရန္ အသင္းဂိုဏ္း၏ ဥပေဒတြင္ တရား၀င္ျပ႒ာန္း လိုက္သည္။ ထိုအခ်ိန္မွစ၍ ဆပ္ေျဖျခင္း သီလရွင္မ်ားသည္ ေန႔စဥ္တစ္ဦးလွ်င္ (၁) နာရီ အလွည့္က် ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ ကုိ ဖူူးေျမာ္ရွိခုိးၾကသည္။

မီလန္ၿမိဳ႕၌ ဆပ္ေျဖျခင္း သီလရွင္အသင္းဂိုဏ္းကို တည္ေထာင္ခဲ့ခ်ိန္တြင္ ဗင္းနစ္(စ္)ၿမိဳ႕၌လည္း စာေရးဆရာမႏွင့္ ပန္းခ်ီဆရာမအျဖစ္ နာမည္ေက်ာ္ၾကား ေသာ အဲန္ေမရီ မာ႐ုိဗစ္ခ်္ (Anne Mary Marovich) သည္ ၁၈၆၂ ခုႏွစ္တြင္ သူမ၏ဆရာျဖစ္သူ ၀ိညာဥ္လမ္းညြန္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးလည္းျဖစ္၊ ပန္းခ်ီႏွင့္ သိပၸံ ပါေမာကၡဆရာႀကီးလည္းျဖစ္ေသာ မြန္ဆီေညာ္ဒါနီအဲလ္၏ ဦးေဆာင္မႈေအာက္တြင္ အမ်ဳိးသမီးအသင္းဂုိဏ္းတစ္ခုကုိ စတင္တည္ေထာင္ခဲ့သည္။ သုိ႔ျဖစ္၍ ၁၈၆၄ ခုႏွစ္၊ ႏုိ၀င္ဘာလ ၂၁-ရက္ေန႔တြင္ အပ်ိဳကညာ ၈ ဦးတုိ႔သည္ မြန္ဆီေညာ္ ဒါနီအဲလ္၏ လက္ေတာ္မွ သစၥာသုံးပါးကုိ ခံယူခဲ့ၾကသည္။ အသင္းဂုိဏ္း၏နာမည္ကို သခင္ေယဇူး ေရႊႏွလုံးေတာ္၏ ဆပ္ေျဖသူ (Reparatrix of the Most Sacred Heart of Jesus) ဟုေခၚတြင္ကာ ေနထုိင္ရာေက်ာင္းကို သန္႔ရွင္း ေသာအိမ္ေထာင္စု (Holy Family) ဟုေခၚခဲ့သည္။ ရည္ရြယ္ခ်က္ကား ကံမေကာင္းအေၾကာင္း မလွေသာ အမ်ိဳးသမီးမ်ား အထူးသျဖင့္ အက်ဥ္း ေထာင္မွ လြတ္ေျမာက္လာၿပီး ႀကိဳဆုိမႈ၊ ကူညီေထာက္ပံ့မႈ မရရိွ ေသာ အမ်ိဳး သမီးငယ္မ်ားအား ကူညီရန္ႏွင့္ ဘ၀၌ အႏၲရာယ္ႏွင့္ ႀကဳံေတြ႔ေနရေသာသူ မ်ားကို မိခင္ႏွလုံးသားျဖင့္ ေႏြးေထြးစြာ ႀကိဳဆုိၿပီး ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ေပးရန္ျဖစ္သည္။ အသင္း ဂုိဏ္း စတင္တည္ေထာင္ၿပီး ႏွစ္အနည္းငယ္ၾကာေသာအခါ မီလန္ၿမိဳ႕ အသင္းဂုိဏ္း အေၾကာင္းၾကားသိလာခဲ့သည္။ ထုိေၾကာင့္အသင္းဂုိဏ္းတည္ေထာင္သူဖာသာရ္ခ်ားလ္(စ္) ဆာေလးရီးယုိႏွင့္တကြ တည္ရိွရာ နာဇရက္အိမ္ကို သြားေရာက္ ေလ့လာလုိခဲ့သည္။

၁၈၆၄ ခုႏွစ္၊ ေအာက္တုိဘာလ ၁၅-ရက္၊ မီလန္ၿမိဳ႕ရိွ ဘုရား ေက်ာင္းေဆာင္ သစ္ ေကာင္းႀကီးေပးပြဲတြင္ ဖာသာရ္ ခ်ားလ္(စ္) ဆာေလး ရိယုိႏွင့္ မာသာရ္ အဲန္ေမရီတုိ႔ ႏွစ္ဦး ေတြ႕ဆုံ ေဆြးေႏြးႏုိင္ခဲ့သည္။ ထုိသုိ႔ ေဆြးေႏြးရာတြင္ မီလန္ၿမိဳ႕ရိွအသင္းဂုိဏ္းႏွင့္ ဗင္းနစ္(စ္)ၿမိဳ႕႐ိွ အသင္းဂုိဏ္းႏွစ္ခုလုံး၏ ရည္ရြယ္ခ်က္ႏွင့္ လုပ္ေဆာင္ခ်က္တို႔မွာ ကြာျခားမႈ မရွိေၾကာင္း သိရွိရပါသည္။ သုိ႔ျဖစ္၍ ဘုရားရွင္၏ ဂုဏ္ေတာ္အတြက္ အတူတကြ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ရန္ သေဘာတူခဲ့ၾကသည္။ ၁၈၆၈ ခုႏွစ္၊ ဇန္န ၀ါရီလတြင္ မီလန္ၿမိဳ႕ရွိ ဆပ္ေျဖျခင္းအသင္းဂိုဏ္း အႀကီးအကဲျဖစ္သူ မာသာရ္ ကယ္႐ုိလုိင္းသည္ ဗင္းနစ္(စ္)ၿမိဳ႕သုိ႔ ေရာက္ရိွလာခဲ့ရာ မာသာရ္ အဲန္ေမရီမာ႐ုိဗစ္ခ်္သည္ မာသာရ္ကယ္႐ုိလုိင္းႏွင့္ ေတြ႔လ်င္ ေတြ႔ခ်င္း ဒူးေထာက္ကာ သူမကို ၄င္း၏အသင္းဂုိဏ္း သမီးတစ္ဦးအျဖစ္ လက္ခံေပး ပါရန္ ႏွိမ့္ခ်စြာေတာင္းဆုိခဲ့သည္။ ၁၈၆၈ ခုႏွစ္၊ ေအာက္တုိဘာလတြင္ ဗင္းနစ္(စ္)ၿမိဳ႕ရိွ အသင္းဂုိဏ္းတည္ေထာင္သူ အဲန္ေမရီ မာ႐ုိဗစ္ခ်္ႏွင့္ သူမ၏ သီလရွင္မ်ားသည္ မီလန္ၿမိဳ႕ ရွိ ဆပ္ေျဖျခင္း အသင္းဂိုဏ္းႏွင့္ ပူးေပါင္းခဲ့ပါသည္။ ဤသုိ႔ျဖင့္ ရည္ရြယ္ခ်က္တူညီေသာ အသင္းဂုိဏ္း ႏွစ္ခုသည္ ဆပ္ေျဖျခင္းအမႈေတာ္ကို အတူလက္တဲြ ေဆာင္ရြက္ၾက ေတာ့သည္။ ဘုရားသခင္၏ ေက်းဇူးေတာ္သည္ ဤျမင့္ျမတ္ေသာ ပုဂၢိဳလ္သုံးဦးျဖစ္ေသာ ဖာသာရ္ ခ်ားလ္(စ္)ဆာေလးရိယုိ၊ မာသာရ္ကယ္႐ုိလုိင္းေအာ့ေစးနီဂုိႏွင့္ မာသာရ္ အဲန္ေမရီမာ႐ုိဗစ္ခ်္တုိ႔၏ဘ၀ကို အံ့ၾသစြာ ေပါင္းစည္း ေပးလုိက္ေလသည္။ ျမစ္ျဖားခံ သုံးခုမွ ေခ်ာင္းတစ္ခုတည္း စီးဆင္းလာသကဲ့သုိ႔ ဘ၀သုံးခုကို တစ္ခုတည္းအျဖစ္ ေပါင္းစည္းေပးလုိက္သည္။

၁၈၉၅ ခုႏွစ္၊ ေမလ ၂၈-ရက္တြင္ ရဟန္းမင္းႀကီး တစ္ဆယ့္ သံုးပါးေျမာက္ ေလအို က ဆပ္ေျဖျခင္းအသင္းဂိုဏ္းကို အသင္းေတာ္မွ တရား၀င္အသိအမွတ္ျပဳေၾကာင္း ေၾကညာလုိက္သည္။ အသင္းဂိုဏ္း၏ ဥပေဒမ်ားကိုလည္း စိစစ္ၿပီးသည့္ေနာက္ ၁၉၃၃ ခုႏွစ္၊ ႏုိ၀င္ဘာလ ၂၁-ရက္တြင္ ရဟန္းမင္းႀကီး (၁၁) ပါးေျမာက္ ပီအူးက အတည္ျပဳ ျပ႒ာန္းလိုက္သည္။ ၁၉၄၃ ခုႏွစ္တြင္ ရဟန္းမင္းႀကီး (၁၁)ပါးေျမာက္ ပီအူး၏ ခြင့္ျပဳ ခ်က္အရ ကာႏြန္ဥပေဒႏွင့္ဆီေလွ်ာ္စြာ အသင္းဂိုဏ္း ဥပေဒ စာအုပ္ကို ပုံႏိွပ္ ထုတ္ေ၀ ခဲ့သည္။

အီတလီျပည္၊ မီလန္ၿမိဳ႕၌ စတင္တည္ေထာင္ခဲ့ေသာ ဆပ္ေျဖျခင္း သီလရွင္ ဂုိဏ္းသည္ ၁၈၉၅-ခုႏွစ္တြင္ ျမန္မာျပည္၊ ၁၉၆၆-ခုႏွစ္တြင္ ဘရာဇီး၊ ၂၀၀၂-ခုႏွစ္တြင္ ဖိလစ္ပုိင္၊ ၂၀၀၅-ခုႏွစ္တြင္ ၾသစေတးလ် ႏွင့္ ပါပြန္နယူးဂီနီ စသည့္ႏုိင္ငံတုိ႔၌လည္း စတင္အေျခခ်ကာ အသင္းဂုိဏ္း တည္ေထာင္သူ ဖာသာရ္ ခ်ားလ္(စ္)ဆာေလးရီယုိ၏ ႏွလုံးသား၌ ေတာက္ ေလာင္ေနေသာ စိတ္ဓါတ္ျဖင့္ ယေန႔တုိင္ အသင္းေတာ္ကို အေစခံျခင္း အမႈ၊ ဘုရားသခင္၏ ဘုန္းေတာ္ကို ခ်ီးမြမ္းျခင္းႏွင့္အတူ အျပစ္သားမ်ား အတြက္ ဆပ္ေျဖျခင္းအမႈေတာ္ ထမ္းေဆာင္လ်က္ရိွၾကပါသည္။

အသင္းဂုိဏ္း၏ဌာနခ်ဳပ္သည္ အီတလီႏုိင္ငံ၊ မီလန္ၿမိဳ႕တြင္ တည္ရိွ ၿပီး လက္ရိွဂုိဏ္းခ်ဳပ္မွာ Mother Cristina Magatti ျဖစ္ပါသည္။

ဆပ္ေျဖျခင္းသီလရွင္အသင္းဂုိဏ္း ျမန္မာႏိုင္ငံသို႔ ေရာက္လာျခင္း

Msgr. Rocco Tornatore သည္ ျမန္မာႏိုင္ငံ အေရွ႕ျခမ္း သာသနာအတြက္ ဆရာေတာ္ျဖစ္လာခ်ိန္၌ သာသနာျပဳလုပ္ငန္းမ်ားတြင္ မိမိႏွင့္ လက္တြဲကူညီရန္ သီလရွင္ မ်ားလိုအပ္ေၾကာင္း သိျမင္လာခဲ့သည္။ သို႔ျဖစ္၍ အီတလီႏိုင္ငံ၊ မီလန္ၿမိဳ႕ရွိ ဆပ္ေျဖျခင္း သီလရွင္အသင္းဂိုဏ္းခ်ဳပ္ ႀကီးထံ က်န္းမာၿပီး ကိုယ္က်ဳိးစြန္႔ အနစ္နာခံ၊ ဇြဲသတၱိ ပိုင္ဆိုင္သည့္ သီလရွင္တစ္ခ်ဳိ႕ ေစလႊတ္ေပးရန္ စာေရးေတာင္းဆုိခဲ့သည္။

Msgr. Rocco Tornatore ၏ ေတာင္းဆိုခ်က္အရ ပီေမ အႀကီးအကဲသည္ လည္း ေထာက္ခံအားေပးၿပီး မီလန္ကာဒီနယ္ (Andrea Carlo Ferrari) ၏ အႀကံ ေပးႏိုးေဆာ္မႈတို႔ေၾကာင့္ ဂိုဏ္းခ်ဳပ္မာသာရ္ႀကီး Mother Angelina Arnaboldi သည္ သာသနာျပဳလုပ္ငန္းတြင္ အထူးစိတ္အား ထက္သန္ေသာ သီလရွင္ (၆) ပါးကို ေရြးခ်ယ္ၿပီး ျမန္မာႏိုင္ငံသို႔ ေစလႊတ္ခဲ့ေလသည္။

ထိုသီလရွင္ (၆) ပါးသည္ ပီေမဘုန္းေတာ္ႀကီး ေပါလူမႏၷ (Blessed Fr. Paolo Manna) ႏွင့္အတူ ၁၈၉၅-ခုႏွစ္၊ ေအာက္တိုဘာ လ (၂၇) ရက္ေန႔တြင္ ျမန္မာ ႏိုင္ငံ၊ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕သို႔ ေရာက္ရွိလာခဲ့သည္။ တစ္ဖန္ ရန္ကုန္မွတစ္ဆင့္ ေတာင္ငူသို႔ ရထား ျဖင့္ ေရာက္ရွိလာခဲ့ၾကသည္။

ထိုအခ်ိန္မွစၿပီး ဆပ္ေျဖျခင္းသီလရွင္မ်ားသည္ ျမန္မာႏိုင္ငံသာသနာထြန္းကား ေရးအတြက္ ဘ၀ဆက္ကပ္ပူေဇာ္ရင္း ဆပ္ေျဖျခင္းအမႈကို ယေန႔တိုင္ ေဆာင္ရြက္လွ်က္ ရွိပါသည္။

ျမန္မာႏိုင္ငံရွိ ဆပ္ေျဖျခင္းသီလရွင္ဂိုဏ္း၏ ဗဟိုဌာနခ်ဳပ္မွာ စိန္ဂ်ဳိးဇက္ ေက်ာင္း၊ ေတာင္ငူၿမိဳ႕ျဖစ္ၿပီး လက္ရွိဂုိဏ္းအုပ္မာသာရ္ႀကီးမွာ Mother Simplicia Ah Ei ျဖစ္ပါသည္။

Yangon Archdiocese

1. Home for the Aged
539, Theinbyu Road
Kandawgalay, Yangon.
(In charge)Mother Mary David
(Number)18 Sisters
Tel : 01 – 243983, 243984

2. St. Clare Convent
No. 22, Daw Thein Tin Road
Kandawgalay
Mingala Taung Nyunt Township
Yangon.
(In charge) – Mother Sarah Gwe Gwe
(Number) – 8 Sisters
Tel : – 01 – 384126

3. Catholic Major Seminary
14, May Li Kha Road
Mayangone
Yangon.
(In charge)Mother Cecilia Than Than Win
(Number)6 Sisters

4. Divine Mercy Convent
No. 47-A, Nat Mauk Lane (1)
Bahan Township
Yangon.
(In charge)Mother Serafina Thimo
(Number 2 Sisters
Tel : 01 – 554210